" تهوع آوره وقتی فکر میکنن هستی و توجه میکنی به خاطر نیاز. باید از خودت ناامید بشی که چه درد دلی کردی که طرف همچین دیدتت. شاید بهتر باشه توی روابط خفه خون گرفت و همه آنچه که هستیم نگیم و نریزیم روی

و اردیبرزخ نرم نرمک در حال آمدنه و من منتظر جولان دادن این ماهم. این بار سرم بالا میگیرم و تا پای جان در برابر ضرباتش میایستم. هر قدر سهمگین هرقدر تلخ هر قدر ...

تو عاشق نبودی که درد دل عاشقا رو بفهمیتو بارون نموندی که دلگیریه این هوارو بفهمیتو گریه نکردی برای کسی تا بدونی چی میگمدلت تنگ نبوده میخندی تا از حس دلتنگی میگم♫ ♫ ♫ ♫ ♫ ♫ تو تنها نموندی که حال دل بیق

بالاخره سحر تونستم بلندشم و روزه بگیرم. حجمی از حوادث و خاطرات بر سرم آوار شده. کاری نمیشه کرد جز خموشی. به قول آقامون حافظ بر همانیم که بودیم و همان خواهد بود ... نمیخوام بیشتر از این شخم بزنم ذهنم و درموردش بنویسم و این بار ته کلامم نقطه میذارم به جای سه نقطه همیشگی.

بطور کاملا عجیب و غیرقابل باور همه چیز خوبه. به زنده بودنم مشکوکم:دی. دور از هیاهو دارم به جلو میرم. زمان به کندی میگذره ولی داره خوب میگذره. باید یادم بمونه و بابت هر لحظهاش بگم خدایا شکرت. همیشه که نمیشه به جون خدا نق زد یوقتای این مدلی هم مث بچه آدم باید گفت شکر شکر شکر...

توصیف حال خوب سخته :دی. وقتی حالت بده انگار بیشتر قلم یاری میکنه واسه خط خطی کردن. اصن همه چی همراهت میشه از آهنگ غمگین بگیر تا بارون تا صدا تا عطر...

فکر میکردم تنها صدمه اون اشتباهات به خودم وارد شده تا که رسیدم به "اشتباهات تو از من ی هیولا ساخت". ظاهرا به درستی ماجرای مسخ شدن حقیقت داره. حس همون لحظه وسط اتاق مسخگونه کافکا دارم و این جمله توی سرم تلو تلو میخوره " که در تلاش مسخ آدمیاند"

حمله جملات با همون سه نقطه همیشگی سرازیر میکنم اینجا ...

ی چیزی گوشه ذهن و قلبمه نه میتونم بگم و نه میتونم بنویسمش. آدمیزاد چیه واقعا؟! چند چنده با خودش و خداش و حوادث؟! هوم ...